Voor alle Abercrombie & Fitch fans

Volledig verdiept in het boek 'Koop mij' van Martin Lindstrom kwam ik onderstaande tegen wat ik niet kon laten om te delen met alle Abercrombie & Fitch fans. Meiden van Whizpr: lees, huiver en herinner :)

Spiegelneuronen in actie - Wat is nu de connectie tussen dopamine (een stofje in de hersenen dat welbevinden veroorzaakt) en spiegelneuronen (neuronen die aanslaan als een bepaalde handeling wordt verricht en als diezelfde handeling wordt waargenomen bij anderen)? Martin Lindstrom neemt een kijkje in de hersenen tijdens een bezoekje in een filiaal van kledingwinkel Abercrombie & Fitch.

"In veel A&F winkels, vooral die in de grote steden, hangen enorme posters van halfnaakte modellen vlak achter de deuren. Bovendien betalen ze levende modellen om in groepjes rond te hangen voor de winkel. Uiteraard zijn posters en levende modellen allemaal voorzien van ideaal zittende Abercrombie-kleren (voor zover ze überhaupt iets aan hebben) en zien ze er geweldig uit - jong, sexy, gezond en absurd knap. Ze zijn duidelijk hip en populair (bij de Abercrombie aan de New Yorkse 5th Avenue valt op dat tientallen, zo niet honderden voetgangers langzamer gaan lopen en een beetje in de buurt blijven hangen).

Stel nu dat je een onzekere puber van veertien bent. Je loopt langs de winkel en je spiegelneuronen slaan aan. Je ziet jezelf al helemaal tussen deze mensen: populair, gewild, er helemaal bijhorend. En dan -je kunt het niet helpen- loop je de winkel in. Die is min of meer ingericht als een duistere, lawaaiige danstent en het winkelpersoneel is al even strak en knap als de modellen op de reclameposters en de modellen die buiten op de stoep rondhangen. Een van de winkelmeisjes vraagt of ze je kan helpen. Echt wel, roepen je hersenen. Help me maar om net zo te worden als jij. Je inhaleert die zware, typische Abercrombiegeur die na het verlaten van de winkel nog een hele tijd in je neusgaten blijft hangen en voordat je ook maar een kledingstuk gepast hebt, zijn je hersenen al verkocht.

Je loopt naar de kassa met de kleren die je hebt uitgezocht. Je staat op het punt om bakken met geld uit te geven aan spijkerbroeken en truien en het dopaminegehalte rijst de pan uit. Het kassameisje rekent met je af en stopt je aankopen in die schitterende zwart-witte Abercrombie-tas met half ontklede modellen erop en je voelt je cool, je voelt je mooi, je voelt je net zoals 'zij'. Dit produceert een gevoel dat je hersenen automatisch associëren met de modellen op de stoep, het doordringende parfum en de nachtclubsfeer van de winkel en als je die prachtige tas onder je arm klemt, neem je wat van die populariteit mee naar huis.

Een paar dagen later loop je door een straat waar je een andere Abercrombie & Fitch ziet. Of liever gezegd, je ruikt hem eerst, van honderd meter afstand al, en dat alleen al haalt die dopamineroes van je vorige winkelbezoek meteen terug. Wederom registreren je spiegelneuronen de schaarsgeklede postermodellen bij de deur en de betaalde modellen op de stoep en je wordt onweerstaanbaar naar binnen getrokken om weer een shot geluk en beloning binnen te slepen - en nog meer geld uit te geven. Je ratio krijgt niet eens een eerlijke kans..."

Comments

[Geplaatst door: Kyonne Leyser]

Annerieke wrote: Huiver inderdaad :-) Ik heb zelf ook 8 t-shirtjes in de kast liggen waarvan ik er maar 2 veel aan heb. Oeps...

[Geplaatst door: Willemijn]

Helemaal waar. Ik ben geen puber meer, dus die verroeste hormonen raasde minder hard door mijn lijf. Maar ik moet toegeven dat die half naakte god bij de deur in 5th avenue mijn dopamine gehalte wel deed stijgen. Eigenlijk is het een enorme k..-winkel, maar ik voel me heerlijk in mijn A&F spijkerbroek. Ook al is het de een na grootste maat die ze hadden:-)

[Geplaatst door: Chantal]

Inderdaad, weerloze slachtoffers zijn we! Heb altijd al gedacht dat het door die dopamineroes kwam:-).