Op tv zie ik Gordon Ramsay een glas leegdrinken met daar in onder meer het nog bewegende hart van een cobra. Of het erg lekker is vertelt het verhaal niet, wel dat het iets zou toevoegen aan je mannelijkheid.
Interessante tv, dat zeker, vermakelijk ook. Maar uit de programmaomschrijving blijkt dat Gordon dit doet om inspiratie op te doen.
Ook een flink aantal Nederlandse chefs trekt er met enige regelmaat op uit, veelal naar Azie, met hetzelfde doel. Is dat een goede ontwikkeling? Moet een (sterren)chef ook heel goed Vietnamees, Chinees of Indiaas kunnen koken? Als dat niet zijn achtergrond is?
Het is natuurlijk bijzonder verrijkend om op veel plekken in de wereld te eten. Het kan je inspireren tot nieuwe combinaties van smaken en daarmee kun je je gasten verrassen.
Dat snap ik en vind ik goed. Minder vind ik het als er daardoor vele duizenden kilometers gevlogen moeten worden om een of ander plantje of beestje naar Europa te halen om het vervolgens in een gerecht te verwerken.
Daarbij: eten is cultuur. Natuurlijk is ook die aan verandering onderhevig maar zeker is dat een Hollands recept met cobra nog wel even op zich zal laten wachten.
Zo vind ik het geweldig hoe bijvoorbeeld Rene Redzepi werkt. Hij laat zich inspireren door wat hij om zich heen ziet in Scandinavië. Nieuwe gerechten op basis van wat er naast elkaar groeit en leeft in het wild.
Dat je dat zou combineren met technieken die je van ver hebt opgepikt is natuurlijk prachtig, het is naar mijn mening juist de kunst van een goede chef om met producten uit het seizoen én uit de buurt vernieuwende gerechten te maken.
